Αρχική > Γενικά, Ελλάς, Οικονομία, Πολιτική > Ο Πέρσης έφα: «Η Ελλάδα πρέπει να πτωχεύσει και να εγκαταλείψει το ευρώ»

Ο Πέρσης έφα: «Η Ελλάδα πρέπει να πτωχεύσει και να εγκαταλείψει το ευρώ»

Greece should default and abandon the euro
(: ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ UP_ΌΨΕΙΣ, ΠΑΙΔΕΣ! Διαβάστε & πείτε, PLEASE...
Τελικά, απάντησε ο …Βαρουφάκης:

“Δελτίον κρίσης: 16.09.11″- Βαρουφάκης έφα 

@@@

Greece is stuck in a vicious cycle of insolvency, low competitiveness and ever-deepening depression. Exacerbated by a draconian fiscal austerity, its public debt is heading towards 200 per cent of gross domestic product. To escape,Greece must now begin an orderly default, voluntarily exit the eurozone and return to the drachma, (: Χμμμμμ….).

The recent debt exchange deal Europe offered Greece was a rip-off, providing much less debt relief than the country needed. If you pick apart the figures, and take into account the large sweeteners the plan gave to creditors, the true debt relief is actually close to zero. The country’s best current option would be to reject this agreement and, under threat of default, renegotiate a better one.

Yet even if Greece were soon to be given real and significant relief on its public debt, it cannot return to growth unless competitiveness is rapidly restored. And without a return to growth, its debts will stay unsustainable. Problematically, however, all of the options that might restore competitiveness require real currency depreciation.

The first of these options, a sharp weakening of the euro, is unlikely while the US is economically weak and Germany über-competitive. A rapid reduction in unit labour costs, through structural reforms that increased productivity growth in excess of wages, is just as unlikely. Germany took 10 years to restore its competitiveness this way; Greece cannot wait in depression for a decade.

The third option is a rapid deflation in prices and wages, known as an “internal devaluation”. But this would lead to five years of ever-deepening depression, while making public debts more unsustainable.

Logically, therefore, if those three options are not possible, the only path left is to leave the eurozone. A return to a national currency and a sharp depreciation would quickly restore competitiveness and growth, as it did in Argentina and many other emerging markets that abandoned their currency pegs, (: η Αργεντινή, ΟΜΩΣ, Πέρση μου, ήταν αυτάρκης. Εμείς εισάγουμε ακόμα και μαϊντανό… Χμμμμ….).

Of course, this process will be traumatic. The most significant problem would be capital losses for core eurozone financial institutions. Overnight, the foreign euro liabilities of Greece’s government, banks and companies would surge. Yet these problems can be overcome. Argentina did so in 2001, when it “pesified” its dollar debts. America actually did something similar too, in 1933 when it depreciated the dollar by 69 per cent and repealed the gold clause. A similar unilateral “drachmatisation” of euro debts would be necessary and unavoidable.

Major eurozone banks and investors would also suffer large losses in this process, but they would be manageable too – if these institutions are properly and aggressively recapitalised. Avoiding a post-exit implosion of the Greek banking system, however, may unfortunately require the imposition of Argentine-style measures – such as bank holidays and capital controls – to prevent a disorderly fallout.

Realistically, collateral damage will occur, but this could be limited if the exit process is orderly, and if international support was provided to recapitalise Greek banks and finance the difficult fiscal and external balance transition. Some argue that Greece’s real GDP will be much lower in an exit scenario than in the hard slog of deflation. But this is logically flawed: even with deflation the real purchasing power of the Greek economy and of its wealth will fall as the real depreciation occurs. Via nominal and real depreciation, the exit path will restore growth right away, avoiding a decade-long depressionary deflation.

Those who claim contagion will drag others into the crisis are also in denial too. Other peripheral countries have Greek-style debt sustainability and competitiveness problems too; Portugal, for example, may eventually have to restructure its debt and exit the euro too.

Illiquid but potentially solvent economies, such as Italy and Spain, will need support from Europe regardless of whether Greece exits; indeed, a self-fulfilling run on Italy and Spain’s public debt at this point is almost certain, if this liquidity support is not provided. The substantial official resources currently being wasted bailing out Greece’s private creditors could also then be used to ringfence these countries, and banks elsewhere in the periphery.

A Greek exit may have secondary benefits. Other crisis-stricken eurozone economies will then have a chance to decide for themselves whether they want to follow suit, or remain in the euro, with all the costs that come with that choice. Regardless of what Greece does, eurozone banks now need to be rapidly recapitalised. For this a new European Union-wide programme is needed, and one not reliant on fudged estimates and phoney stress tests. A Greek exit could be the catalyst for this approach.

The recent experiences of Iceland, along with many emerging markets in the past 20 years, show that the orderly restructuring and reduction of foreign debts can restore debt sustainability, competitiveness and growth. Just as in these cases, the collateral damage to Greece of a euro exit will be significant, but it can be contained.

Like a broken marriage that requires a break-up, it is better to have rules that make separation less costly to both sides. Breaking up and divorcing is painful and costly, even when such rules exist. Make no mistake: an orderly euro exit will be hard. But watching the slow disorderly implosion of the Greek economy and society will be much worse.

Nouriel Roubini is Chairman of Roubini Global Economics, professor at the Stern School, New York University and co-author of ‘Crisis Economics’. A longer version of this article can be found on the RGE website 

Nouriel Roubini

 Πηγή: http://blogs.ft.com/the-a-list/2011/09/19/

ΥΓ. Είναι «φάτσα»/»μούτρο»/προσωπικότητα, τελικά, αυτός:
@@@@
+
+
+
+

+

(: ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΑ τα …επιτόκια. -λέμε!)

  1. 20/09/2011 στο 01:31

    «‘Problematically, however, all of the options that might restore competitiveness require real currency depreciation.’ Μέχρι εδώ διάβασα. Αν και το υπόλοιπο το αφήνω για αύριο που θα έχω και πιο καθαρό μυαλό, νομίζω ότι εδώ είναι το σταυροδρόμι. Αν συμφωνείς μ’ αυτό, σκέφτεσαι και ό,τι υπόλοιπο μπορεί να γράψει παρακάτω. Αν δεν συμφωνείς, δεν χρειάζεται να διαβάσεις παρακάτω. Αν και δεν δικαιούμαι να διατυπώσω επιστημονική άποψη γιατί έχω χρόνια να ασχοληθώ με το άθλημα.: Πρώτον, ως οραματιστής αρνούμαι να δεχτώ ότι ο μόνος τρόπος να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων είναι η υποτίμηση. Δεύτερον ως λογικό ων αφενός διατυπώνω το προφανές, ότι δηλαδή άλλοι οικονομολόγοι (π.χ. της Τρόικας!) διαφωνούν με αυτή την άποψη και αφετέρου επισημαίνω ότι στο παρελθόν η υποτίμηση της δραχμής απλώς συνδυάστηκε με τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας για να καταλήξει μέτρο προσωρινού σκουπίσματος της βρώμας κάτω από το χαλί και συντήρησης του πελατειακού συστήματος. Τρίτον ως πραγματιστικό ων έχω την εντύπωση ότι, εε, δεν ΜΠΟΡΟΥΜΕ νομικά να φύγουμε από το Ευρώ έτσι άντε – άντε, ή τουλάχιστον έτσι λένε.
    Α και κάτι ακόμα, ως το προς το αν μας κούρεψαν λίγο μόνο από το χρέος. Έχω την εντύπωση ότι η 21η Ιουλίου ήταν η πρώτη μόνο από μια σειρά βαθμίδες οι οποίες είχαν ως στόχο να μας κουρεύουν σιγά – σιγά έτσι ώστε να πέσουμε όλοι μαζί στα μαλακά, λίγο – λίγο. (Χωρίς να μπορώ να το αποδείξω βέβαια) Με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα τηρούσαμε τα συμφωνηθέντα. Αφού βλέπουνε ότι δεν τα τηρούμε και πάμε ντουγρού να φάμε τα μούτρα μας όλοι μαζί, γιατί να χρεώνονται τζάμπα. Θα κοιτάξουν να επικεντρωθούν στη σωτηρία του εαυτού τους και τέρμα.
    Αυτά τα ολίγα
    Καληνύχτα

    • 20/09/2011 στο 13:47

      Καλημέρα!

      Έχεις δίκιο. Δες τι λέει και ο Βαρουφάκης για την έξοδο από το ευρώ: «Κατ’ αρχάς, να βάζουμε όπου μπορούμε τέλος στην φιλολογία περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Όπως έχω γράψει επανειλημμένα, αυτό δεν θα γίνει πριν βγει η Γερμανία από το ευρώ για τον απλούστατο λόγο ότι μια δική μας έξοδος ή εκπαραθύρωση θα ξεκίναγε μια αλυσιδωτή αντίδραση που σύντομα θα ανάγκαζε την Γερμανία να βγει από το ευρώ η ίδια. Γιατί λοιπόν να μας ωθήσει προς την εξώπορτα, αντί να βγει η ίδια πρώτη;»

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: